Bahini Lai Chikeko Katha Nepali 25 !!exclusive!!

आज म एउटा त्यस्तो घटना लेख्दै छु, जसले मलाई अझैसम्म सताइरहेको छ। त्यो दिन आइतबार थियो। घरमा धेरै काम थियो। म आफ्नै तनावमा थिएँ। त्यसै बेला मेरी सानी बहिनी आइपुगी– ठूलो मुस्कान र हातमा उसले बनाएको चिठ्ठी। “दाइ, यो तिम्रो लागि,” उसले भनिन्। तर मैले त्यतिबेला उसको कुरा सुन्ने मुडमा थिइनँ। “पछि देऊ, अहिले नरोक,” मैले रिसाउँदै भनें। त्यत्तिकैमा ऊ फेरि आयो “दाइ, पढ न त...” मैले झसंग चिच्याएँ– “धेरै नगर! बाहिर जा!” उसको अनुहार एक्कासि उदास भयो। आँखा राताम्मे भइन्। उसले केही नभनी चिठ्ठी टेबलमा राखी कोठातिर गइन्। मैले उसको मन कति दुखाएँ भन्ने त्यतिबेला थाहा भएन। साँझपख उसको कोठाको ढोका खोलेँ। ऊ सुतेकी थिइन्, तर निद्रा लागेको थिएन। मैले सोधें– “रिस उठ्यो?” ऊ मुस्कुराइन्, तर त्यो मुस्कानमा पीडा थियो। उसले भनिन्– “दाइ, तिमी रिसाउँदा मलाई डर लाग्छ। तर मैले तिमीलाई माया गर्छु।” त्यो चिठ्ठी खोलेँ– “मेरा दाइ विश्वका उत्तम” लेखेको थियो। त्यतिबेला मुटुको ढुकढुकी बन्द जस्तो भयो। बहिनीले त माया दिन खोजेकी थिई, तर मैले चिच्याएर जवाफ दिएँ। त्यो रात म रोएँ। मैले उनीसँग माफी मागें। ऊ फेरि मुस्कुराई। तर त्यो चिच्याएको घटना मेरो मनको पीडा बन्यो। अहिले सिकेको छु– रिस आउँदा मौन बस्नु, चिच्याउनु हुँदैन। बहिनी भनेको ईश्वरको उपहार हो। आज पनि सोच्दा पछुतो लाग्छ। तपाईंहरूले पनि आफ्ना भाइबहिनीलाई माया गर्नुहोला, चिच्याउनु हुँदैन।